Dat Mäken von Brakel (1815)
| Andere Ausgaben unter diesem Titel siehe unter: Dat Mäken von Brakel. |
| [267]
53.
Dat Mäken von Brakel. Et gink mal ’n Mäken von Brakel na de sünt Annen Capellen unner de Hinnenborg un weil et gierne ’n Mann heven wulle un ock meinde, et wäre süs neimes in de Capellen, sau sank et: „O hilge sünte Anne! De Köster stand awerst hünner den Altare un höre dat, da rep he mit ’ner gans schrögerigen Stimme: „du kriggst’n nig! du kriggst’n nig!“ Dat Mäken awerst meinde, dat Marienkinneken dat bie de Mudder Anne steiht, hedde üm dat to [268] ropen, da wor et beuse un reip: „Pepperlepep, dumme Blae, halt de Schnuten, un lat de Möhme kühren (die Mutter reden).“ Anhang[XL]53.
Dat Mäken von Brakel. (Aus dem Paderbörn.) St. Anna nämlich ist die Schutzpatronin von Brakel und ihre Capelle liegt nicht weit von der Stadt. Mudder ist aus dem Hochdeutschen herübergekommen, Möhme aber der gemeine Ausdruck. Man hat dort noch einen andern Spottvers: O hilge sünte Anne, St. Vitus ist der Schutzpatron des nahliegenden Corvei. |
