Der Pfarrturmbrand (Stoltze)
aus Wikisource, der freien Quellensammlung
Der „Rewestock“, mei Vatterhaus,
dhat nah bei’m Pathorn leihe;
hoch iwwer unser Dach enaus,
wie hoch sah ich en steihe.
De Wolke nah, wo’s wettert;
doch is des Kind vom Rewestock,
wie oft, enuffgeklettert.
Im Pathorn war kää Eckelche,
da hing kää Glock, kää Glöckelche,
ich habb schonn dra gezoge.
Der Therner selbst uff der Altan
wußt’s besser net ze sage,
Trombeet un Fernrohr lage.
Im Pathorn war ich wie dehaam,
ganz in der Näh war’s freilich,
un aus meim goldne Kinnertraam
Die Name von ’re jede Glock
un ihr Geburtsregister,
ich wußt se, wie im Rewestock
von Eltern un Geschwister.
es bleibt merr unvergesse.
„Es hat ja schonn zwölf Uhr geläut’–
kriehn merr noch nix ze esse?“
Un wann der Awend kam gedaut,
da hat mich, wie e Mutter, traut,
die Glock in Schlaf gesunge.
un habb die Glock vernomme:
Jetzt werrd der Dag bald komme!“
Un wann die Stormglock hat getönt,
bei Feuersnöte, kläglich,
Weh! – Weh! – Weh! – Weh! – hat se gestöhnt,
Un wann im diefe, diefe Baß
die Meßglock hat geklunge, –
„Mei Meß!“ wie bin ich uff die Gaß
mit lautem Ruf gesprunge!
im Pathorn aa ze brumme:
was war deß iwwerm Rewestock
hoch in de Luft e Summe! –
Wie awwer hat der Thorn gebraust
Als hätt’ die deutsche Eisefaust
dort dirigiert die Oper!
Von alle Glocke e Gebraus,
e Machtchoral, e ganzer,
e Storm mit Schild un Panzer! –
Un wann des Marktschiff kam un ging
stromab, stromuff bedächtig,
der Therner uff dem Pathorn fing
enaus zum kihle Rase,
da ließ meer dem vom Thorn erab
en sanfte Abschied blase.
un mußt mei Schätzi lasse,
so lang der Pathorn war ze seh,
wußt ich mich noch ze fasse.
Un als ich widder zog zum Maa,
un uff en Haufe Chausseestaa
ihn ehnder zu erspehe.
Da lag err! Leiser Glockeklang
kam dorch die Luft gefloge;
mit Gold ganz iwwerzoge.
Wer hätt gedacht bei jenem Rot,
in dem err sanft geschwomme,
der Pathorn könnt durch Flammenot
O Schreckensnacht! Ich habb empor
gestarrt, zu Tod erschrocke;
es licht merr immer noch im Ohr
der Wehlaut von de Glocke;
ihr letzte bange Strophe;
mir fiele die drei Männer ei
im feuerige Ofe.
mir war’s, als det mei Jugendglick
mir aus dem Herze blute;
mir war’s, als ob mei Kinnerzeit,
mit allem Klang un Schimmer
zerfalle det in Trimmer. –
Da steht err jetzt so leichehaft,
so stumm, es dut aam schauern;
un bis err widder kimmt zu Kraft,
Nor Mut! du bist noch net am End,
se reiße dich net nidder! –
war aach schon manchmal abgebrennt
un sing’ un kling’ doch widder!
